Attentie!    Attentie!

Dames en Heren: mag ik uw aandacht voor ‘aandacht’

 

Rikie vertelt over ‘aandacht’

 

AANDACHT, dat was het thema afgelopen februari, in de maand van de spiritualiteit, waarvoor we toen ook vanuit de Boskapel aandacht vroegen.

En de initiatiefneemster daarvan, Annemarie Revenberg, is hier vanmiddag ook.
Welkom, Annemarie. Maar zeker ook van harte welkom aan jullie, de vaste bezoekers van de Pleisterplaats.

AANDACHT is ook het thema van deze middag.
Eigenlijk is het geen beleefde volgorde, toch wil ik deze middag eerst aandacht vragen voor mezelf, meer speciaal voor een verhaal, dat ik gevonden heb en aan jullie wil vertellen.
Straks vraag ik jullie AANDACHT voor een bloem en ook om bij jezelf na te gaan, aan wie en wat jij AANDACHT wil schenken in jouw leven.
En ook vraag ik jullie aandacht voor de muziek, die we deze middag willen laten horen.

Het was een schitterende zomerochtend – zonnig, maar niet te warm of benauwd. Het soort dag waarop je dankbaar bent dat je leeft.
Maar Sarah was te uitgevloerd om dat als een geschenk te zien.
De hele nacht had ze onrustig liggen woelen en draaien, was af en toe wel even weg geweest, maar had niet echt geslapen.
De deadline kwam dreigend dichtbij, het zomerkamp was afgelopen, maar er was nog een maand te gaan eer de school weer begon en ze moest dringend bij haar zieke moeder op bezoek.
Er lag nog een stapel was en ook nog onbetaalde rekeningen. Het leek alsof ze verdronk in haar taken.
Toen ze even de tuin inliep ruiste er een verfrissend briesje door de groene takken.
Het gras vertoonde een prachtig mozaïek van zon gevlekte patronen van licht en donker dat haar nog nooit eerder was opgevallen.
In de ochtendstilte klonk een concert van natuurgeluiden – zingende vogels, tsjilpende krekels, zoemende bijen.
De harmonieuze rust hing als een wolk om haar heen.
Ze wilde hier niet weg en ging eigenlijk met tegenzin naar binnen om alvast aan de slag te zijn, voordat haar dochtertje wakker werd.
Maar de aanblik van boeken en papieren, verspreid over de vloer naast haar bed waar ze ze de vorige avond laat doodmoe had neergegooid, maakte de chaos in haar binnenste duidelijk zichtbaar en werd haar te veel.

Ze barstte in tranen uit.
Na een flinke huilbui, kreeg ze een ingeving.
Als ze nu eens terug ging naar de achtertuin…
Ze legde buiten een oude katoenen beddensprei op de grond, pakte een paar kussens van de bank in de huiskamer en maakte er op de grond tegen een dikke eikenboom een chaise longue van.
Daarna nam ze een blad thee en het versgebakken brood uit de machine mee naar buiten, een flinke tros druiven, en ook haar werk met de bedoeling om daar te gaan zitten schrijven.
Maar toen ze eenmaal zat kon ze zich nergens anders toe zetten dan stilletjes zitten en rustig ademhalen.
Ze wilde niet mediteren, niet nadenken, slim zijn of iets creëren.
Dus ze zat daar gewoon, nam een slokje thee, keek door het volle bladerdak omhoog naar de blauwe lucht en volgde de sierlijke vlucht van een vlinder door de tuin.
Haar dochtertje kwam naar beneden en nestelde zich bij haar.
Heerlijk, alle aandacht en heel veel knuffels van mammie.
Ook hun jonge hondje huppelde opgetogen door de tuin, blij met zo veel nabijheid.
Het was zo mooi die ochtend in de tuin – met de steun van Moeder Aarde – zo vertrouwd en toch zo anders.

En wij?
Kunnen wij ons ook bewust worden van, aandacht geven aan het wonder, de magie en het mysterie van het leven?
De stem van een goede vriendin aan de telefoon, regendruppels op het dak, de sneeuwklokjes die langzaam hun kopjes opsteken in de nog koude winter, zingende fluitketels, de geur van versgebakken brood, de stralende zon, de blauwe lucht, een zwerm vogels, het verfijnde geluid van de stilte die me overspoelt als ik aandacht heb voor de mensen en de dieren, voor heel de schepping.

Aandacht: een mens kan er niet genoeg van krijgen.
Lach vandaag eens naar iedereen die je tegenkomt, kijk eens naar de natuur, ook al is het geen lome zomerdag, laat eens iemand oversteken, terwijl er geen zebra in de buurt is.
Kijk, luister, ruik, proef en voel het leven, dat ons gegeven is, geef met al je zintuigen AANDACHT, ZIN aan, ZIN in het leven.

Nadat Rikie het verhaal verteld heeft, klinkt het nummer “What a Wonderful World” van Louis Armstrong.
Tijdens het doorgeven klinkt het “Spiegel im Spiegel” van Arvo Part.

Het doorgeefvoorwerp is deze keer een mooie, witte roos. Bedenk aan wie of wat je aandacht wil besteden, als je de roos in je hand hebt.

Rikie leest daarna onderstaand gedicht voor van Marinus van den Berg.

Aandacht is een
variatie van liefde

Ze is een geschenk
dat je ontvangt
en geven kunt.

Ze is niet alleen
op zichzelf gericht.
Ze ziet ook een ander.

Ze verspreidt licht.
Ze heeft fantasie
en is verrassend.
Ze haalt mensen
uit de schaduw.

Ze is attent
en creatief.
Ze denkt aan wie
gemist wordt.

Ze kan stil zijn.
Maar ook stem geven
aan wat vergeten wordt.

Aandacht is voedsel
voor de ziel.
Onmisbaar als de liefde.

Aansluitend zingt Rikie bijzonder mooi een prachtige Nederlandstalige versie van “The Rose” van Bette Middler, en begeleidt zichzelf daarbij op gitaar.

 

 

Tenslotte leest ze voor uit het Boek van Zorg en Verlangen en sluit Cécile de mooie en indrukwekkende bijeenkomst af.