De stenen vrouw

dec 4, 2017

Gastspreker Rianne Immel vertelt over ‘Helen’

Helen in de zin van genezen, wat betekent dat? Wanneer kan dat, wat is er voor nodig? Helen komt eigenlijk overal voor. Rianne geeft enkele voorbeelden, ook met een mooi verhaal van de ‘stenen vrouw’

Door: R. Immel

Er was eens een jong echtpaar. Ze waren niet bijzonder rijk of machtig, maar ze kwamen niets tekort. Ze waren gelukkig met elkaar en met hun leven en vooral met hun twee prachtige dochters. De twee meisjes, Lava en Flora, waren minuten na elkaar geboren en amper van elkaar te onderscheiden. Ze hadden hetzelfde golvende kastanjebruine haar, dezelfde hazelnootkleurige ogen en dezelfde honingkleurige huid. Alleen hun karakter was verschillend. Waar Lava altijd onbekommerd rondhuppelde, leek Flora van jongs af wat minder zorgeloos. Naarmate ze opgroeiden, werden de verschillen meer zichtbaar. Lava ging er graag op uit, ze was uitbundig en een enorme flapuit maar charmant en door iedereen geliefd. Flora was meer in zichzelf gekeerd en trok zich vaker terug in haar ouderlijk huis, waar ze haar tijd doorbracht met haar geliefde boeken en haar ouders hielp met klusjes.

Toch vonden de meisjes elkaar iedere avond en deelden, in hun gezamenlijke slaapkamer, hun verhalen en geheimen. Sinds hun tienertijd was Thomas, de zoon van de landheer, het onderwerp van veel gezwijmel en gegiebel geweest. Beiden droomden van een huwelijk met deze charmante jongeman met zijn betoverende groene ogen, maar de meisjes beloofden elkaar plechtig dat geen van hen ooit daadwerkelijk met hem zou trouwen, omdat dit onvermijdelijk de ander haar hart zou breken. De jaren die volgden waren gevuld met bezoekjes aan feestelijkheden en sociale aangelegenheden, veelal aangemoedigd door hun ouders, met als voornaamste doel het vinden van geschikte partners voor hun huwbare dochters. Lava gaf altijd luidkeels haar verzet te kennen, maar genoot zichtbaar van alle aandacht die ze kreeg. Ze probeerde een flink aantal potentiële huwelijkskandidaten uit, maar geen van hen wist haar hart te veroveren. Flora gaf zonder gemopper gehoor aan de wensen van haar ouders, maar voelde zich altijd enorm ongemakkelijk en wist zich dan praktisch onzichtbaar te maken en als het even kon, glipte ze halverwege de avond weg naar huis. Op één zo’n bewuste avond, Flora glipte op haar tenen de deur uit, was ze niet ontsnapt aan de betoverende blik van haar jeugdliefde.

Thomas stond haar op te wachten, begeleidde haar naar huis en er ontbrande een diepe liefde tussen de twee. Vanaf dat moment straalde Flora. Haar verliefdheid was voor iedereen zichtbaar. Wie haar geliefde was, hield zij echter verborgen voor haar ouders en zelfs voor Lava, hoe zij ook zeurde. Flora wilde haar geluk beschermen, niets mocht in de weg komen te staan van een gelukkige toekomst met haar Thomas. Geen oordelen van haar ouders of haar zus en ook geen herinnering aan een bijna vergeten belofte… Pas toen Thomas op een vroege avond op de deur klopte om Flora’s hand te komen vragen, kwam Lava te weten wie Flora’s hart had gestolen. ‘Wat?!’ bracht ze ontzet uit toen Thomas binnenstapte, ze wierp haar zus een ongelovige blik toe. Maar die keek weg en haar ouders maanden haar zich te gedragen.

Omwille van het geluk van haar zus, haar ouders en van de man waarvan ze hield, besloot Lava haar mond te houden en zich neer te leggen bij de situatie. Flora en Thomas’ romantische bruiloft ging over in een gelukkig en liefdevol huwelijk. Na ruim twee jaar waren er, tegen alle hoop en verwachtingen in, nog geen kinderen gekomen, maar dat leek hun liefde niet te verstoren. Alles leek rooskleurig als altijd, maar door de tijd heen waren Lava’s stille pijn en verdriet uitgegroeid tot een stekende jaloezie die haar hart steeds killer maakte en haar gedachten duisterder. En op een koude herfstavond sloop ze het huis van haar zus en zwager binnen, kleedde zich in Flora’s nachtkleding en sloop het slaapvertrek binnen. Zonder iets te zeggen vlijde ze zich tegen Thomas aan in bed en verleidde hem. En half uur na Lava kwam Flora het huis binnen en trof haar man en zus aan in haar echtelijk bed. Het voelde alsof haar hart onherstelbaar brak. Zoveel pijn kon ze niet dragen. Ze bracht niets uit… En met een lege blik verliet ze het huis en liep het bos in tot ze bij een kleine open plek kwam. Daar liet ze zich zakken op de koude grond. Ze bleef voor zich uit staren en de woorden van haar geliefde leken haar niet te kunnen bereiken.

Uren gingen voorbij en dagen gingen voorbij. Haar man en haar ouders waakten bij haar. Ze huilden en smeekten haar om op te staan. Maar ze was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen en werd kouder en kouder. Na verloop van tijd bezocht ook Lava haar. Zij betuigde haar diepe spijt en smeekte om Flora’s vergiffenis. Niets leek tot haar door te dringen, ze leek bevroren van binnen. Dagen werden weken en Flora bleef waar ze was. Ze was kouder en kouder geworden en een grijze tint had zich over haar huid verspreid. Na enkele maanden leek zij in steen veranderd, de laatste zachtheid was uit haar huid verdwenen en zelfs haar haren en haar ogen hadden een egaal grijze kleur gekregen. Haar geliefden waren ontroostbaar en in zijn wanhoop hakte Thomas op het gesteente in, maar zonder enig resultaat. Na driekwart van een jaar zocht Lava de prachtigste bloem die zij op het landgoed maar kon vinden en bracht deze mee naar Flora’s open plek. Ze vertelde haar zus dat ze een kind verwachte, dat nu wel snel zou komen. Ze beloofde Flora weer op te zoeken, zodra zij weer zou kunnen, en liet de bloem achter in Flora’s koude schoot. Niet veel later beviel Lava van een zoon. Het kind was gezond maar Lava overleed kort na zijn geboorte. Haar ouders waren ontroostbaar, maar zorgen zo goed als ze maar konden voor hun kleinzoon.

Bijna twee jaar gingen er voorbij voordat zij Flora weer bezochten. In die tijd is in de bloem die Lava achterliet een vrucht gerijpt, de zaden van die vrucht zijn tussen de naden van de steen gevallen en één is er ontkiemd. Zijn fragiele wortels zochten houvast tussen de groeven en het kiempje groeide uit tot een boompje dat groter en sterker werd. Als ze Flora weerzien, is het een mooie lentedag. De open plek voelt vredig aan en de friszoete voorjaarsgeur in de lucht doet hen goed. De natuur ontvouwt zich en ook de bloesemknoppen aan het boompje dat uit Flora’s schoot groeit bloeien open. Diep vanuit haar binnenste voelt Flora een zachte warmte opstijgen, die zich verspreid onder de oppervlakte van haar huid. Het is alsof ze ontwaakt uit een diepe donkere droomloze slaap. Ze komt voorzichtig in beweging en een grijze koude laag brokkelt van haar af. Haar lichaam tintelt en een gewicht lijkt van haar af te vallen. Ze voelt de warme zonnestralen op haar huid. Ze opent haar ogen en kijkt recht in de betoverende groene ogen van een kleine jongen met golvend kastanjebruin haar en een honingkleurige huid. Hij glimlacht en geeft haar een bloem. De aanblik van dit kind treft haar recht in haar hart. Maar deze keer kan ze de pijn dragen en ze huilt. Ze huilt en huilt en huilt. Voor zichzelf, voor Lava, voor haar man, voor haar ouders, voor haar neefje, voor alles wat ze kwijt is en alles wat ze gevonden heeft.

Na deze mooie vertelling gaat iedereen naar de ontvangstruimte voor thee en koffie. Hierna gaat iedereen huiswaarts en is het jaar 2017 afgesloten.  We kijken uit naar 2018!