Humor

jan 2, 2017

Het is vandaag tweede Pinksterdag, vanuit het Joods geloof de 50e dag na Pasen. Dit feest wordt gevierd tijdens een Wekenfeest, waaraan ook andere geloven deelnemen. Tijdens het Wekenfeest wordt het neerdalen van de Heilige Geest gevierd.

Rob Cassuto

 

Rob vertelt een eigentijds verhaal dat gebaseerd is op de Joodse traditie; een soort vrije vertaling. Het is het verhaal van Jacob en Ezou, zonen van Isaac, zoon van Abraham.
In het verhaal van Rob Cassuto is Edo Ezou, Jaco is Jacob.

 

Het thema dat hij daarmee naar voren wil brengen, is dat het hartstikke moeilijk is om de slechte kant en de angst van jezelf onder ogen te zien. Maar ook de kracht die je hebt.
In het oorspronkelijke verhaal wordt de mogelijkheid van verzoening onderbelicht en Rob wil daar meer het accent op leggen.
Ook gaat hij in op “schuldgevoel”. Een schuldgevoel is terecht als je iets gedaan hebt dat fout was. Chronisch schuldgevoel waarvan je niet weet waar het vandaan komt, is niet nodig. Daar mag je jezelf van vrijspreken, het moet niet benadrukt worden.
Jezelf vrijspreken van een chronisch schuldgevoel is een hele worsteling, waar je littekens aan overhoudt. Soms moet je het gevecht ermee aangaan, zoals Jacob (Jaco in het verhaal van Rob) in het oorspronkelijke verhaal.

Door een historisch verhaal modern te maken, kun je het op jezelf betrekken

Het verhaal gaat over twee broers (een tweeling), Edo en Jaco. De broers leken helemaal niet op elkaar: Edo was een slimme, snelle man met veel vrienden, die tot het uiterste wilde gaan bij zijn beroepskeuze. Hij is groot, behaard en een wilde schreeuwer, die van feesten, versieren en vechten hield.
Jaco daarentegen was niet zo slim, was ook erg langzaam en had weinig vrienden, een echte huismus, die veel boeken las. Hij werd schoenmaker, woonde in een klein huisje, droeg oude kleren en leefde in armoede. Maar hij was tevreden en gelukkig.

Edo vertrok naar Warschau om daar wijnhandelaar te worden, en hij werd steeds slimmer, waardoor hij veel beroepen heeft uitgeoefend waaronder goudsmid en diamantslijper. Maar hij was toch nog niet tevreden en ging naar Parijs om daar een artsenstudie te doen. Hij vond geen enkele vrouw die slim genoeg voor hem was en ging daarom terug naar zijn geboortedorp.

Dat werd in heel het land bekend en Jaco werd uitgenodigd door de Koning. Jaco werd eerst Burgemeester, daarna Gouverneur van een provincie en uiteindelijk 1e Minister van het land.
De Heraut maakte dat bekend in het geboortedorp van beide broers, maar Edo geloofde de Heraut niet: “De Koning bestaat niet, niemand had hem ooit gezien. “Het is een leugen”, verkondigde hij overal.
De Burgemeester nam hem gevangen voor laster. Hij vroeg de Gouverneur om gratie, maar hij moest weer terug naar de gevangenis. Hij had helemaal niets aan al zijn talenten die hij opgebouwd had. Tenslotte ging hij naar de 1e Minister voor gratie en dat was Jaco die dankzij de Koning 1e Minister was geworden.
Jaco was wijs en rijk, Edo werd een dwaas en was arm.

Een paar jaar later roept de vader Edo om bij zich te komen. Edo was de eerstgeborene en was de oogappel van zijn vader. Jaco was de oogappel van zijn moeder. De vader was erg ziek, kon nauwelijks meer zien en vroeg zijn eerstgeborene – Edo – om hem linzensoep te brengen. Echter Jaco werd ingelicht door zijn moeder en vermomde zichzelf als Edo. Jaco ging zijn vader linzensoep brengen. Vader trok Jaco naar zich toe en dacht dat het Edo was, en hij maakte Jaco zijn opvolger, eigenaar en bestuurder van het landgoed. De verklaring werd ondertekend Jaco ontpopte zich als een echte strijder. Hij ging naar een oom en tante, trouwde met Rachel en zij kregen samen elf kinderen.
Edo was laaiend, en Jaco gaf de helft van het landgoed aan Edo.

Jaco ging een keer terug naar zijn geboortedorp en hoorde dat Edo (ook heel rijk geworden) ook onderweg was daarheen. Zij zouden elkaar ontmoeten.
’s Nachts er ontstond een strijd tussen de beide broers. Dat was de nacht van de Engel, en Jaco kreeg de naam Israël. Hij was angstig voor het gevecht met zijn broer, maar toen het licht werd, voelde hij zich sterker en Jaco wilde een verzoening met zijn broer tot stand brengen. Ze omhelsden elkaar en Edo gaf aan dat hij de helft van het landgoed niet hoefde te hebben.

Maarten Noordzij

Maarten speelt gitaar en daarna wordt het doorgeefvoorwerp doorgegeven: het is een emoticon en Rob vraagt de bezoekers om aan de lichte kant te denken, met een glimlach en een knipoog.

Maarten laat zijn gitaarspel weer horen terwijl het voorwerp doorgegeven wordt.

 

Tenslotte leest Rob voor uit het boek van Zorg en Verlangen, waarna de bijeenkomst afgesloten wordt en de koffie en thee klaarstaan voor de bezoekers.

Humor

jan 2, 2017

Het is vandaag tweede Pinksterdag, vanuit het Joods geloof de 50e dag na Pasen. Dit feest wordt gevierd tijdens een Wekenfeest, waaraan ook andere geloven deelnemen.
Tijdens het Wekenfeest wordt het neerdalen van de Heilige Geest gevierd.

Rob Cassuto

Rob vertelt een eigentijds verhaal dat gebaseerd is op de Joodse traditie; een soort vrije vertaling. Het is het verhaal van Jacob en Ezou, zonen van Isaac, zoon van Abraham.
In het verhaal van Rob Cassuto is Edo Ezou, Jaco is Jacob.
Het thema dat hij daarmee naar voren wil brengen, is dat het hartstikke moeilijk is om de slechte kant en de angst van jezelf onder ogen te zien. Maar ook de kracht die je hebt.
In het oorspronkelijke verhaal wordt de mogelijkheid van verzoening onderbelicht en Rob wil daar meer het accent op leggen.
Ook gaat hij in op “schuldgevoel”. Een schuldgevoel is terecht als je iets gedaan hebt dat fout was. Chronisch schuldgevoel waarvan je niet weet waar het vandaan komt, is niet nodig. Daar mag je jezelf van vrijspreken, het moet niet benadrukt worden.
Jezelf vrijspreken van een chronisch schuldgevoel is een hele worsteling, waar je littekens aan overhoudt. Soms moet je het gevecht ermee aangaan, zoals Jacob (Jaco in het verhaal van Rob) in het oorspronkelijke verhaal.

Door een historisch verhaal modern te maken, kun je het op jezelf betrekken

Het verhaal gaat over twee broers (een tweeling), Edo en Jaco. De broers leken helemaal niet op elkaar: Edo was een slimme, snelle man met veel vrienden, die tot het uiterste wilde gaan bij zijn beroepskeuze. Hij is groot, behaard en een wilde schreeuwer, die van feesten, versieren en vechten hield.
Jaco daarentegen was niet zo slim, was ook erg langzaam en had weinig vrienden, een echte huismus, die veel boeken las. Hij werd schoenmaker, woonde in een klein huisje, droeg oude kleren en leefde in armoede. Maar hij was tevreden en gelukkig.

Edo vertrok naar Warschau om daar wijnhandelaar te worden, en hij werd steeds slimmer, waardoor hij veel beroepen heeft uitgeoefend waaronder goudsmid en diamantslijper. Maar hij was toch nog niet tevreden en ging naar Parijs om daar een artsenstudie te doen. Hij vond geen enkele vrouw die slim genoeg voor hem was en ging daarom terug naar zijn geboortedorp.

Dat werd in heel het land bekend en Jaco werd uitgenodigd door de Koning. Jaco werd eerst Burgemeester, daarna Gouverneur van een provincie en uiteindelijk 1e Minister van het land.
De Heraut maakte dat bekend in het geboortedorp van beide broers, maar Edo geloofde de Heraut niet: “De Koning bestaat niet, niemand had hem ooit gezien. “Het is een leugen”, verkondigde hij overal.
De Burgemeester nam hem gevangen voor laster. Hij vroeg de Gouverneur om gratie, maar hij moest weer terug naar de gevangenis. Hij had helemaal niets aan al zijn talenten die hij opgebouwd had. Tenslotte ging hij naar de 1e Minister voor gratie en dat was Jaco die dankzij de Koning 1e Minister was geworden.
Jaco was wijs en rijk, Edo werd een dwaas en was arm.

Een paar jaar later roept de vader Edo om bij zich te komen. Edo was de eerstgeborene en was de oogappel van zijn vader. Jaco was de oogappel van zijn moeder. De vader was erg ziek, kon nauwelijks meer zien en vroeg zijn eerstgeborene – Edo – om hem linzensoep te brengen. Echter Jaco werd ingelicht door zijn moeder en vermomde zichzelf als Edo. Jaco ging zijn vader linzensoep brengen. Vader trok Jaco naar zich toe en dacht dat het Edo was, en hij maakte Jaco zijn opvolger, eigenaar en bestuurder van het landgoed. De verklaring werd ondertekend Jaco ontpopte zich als een echte strijder. Hij ging naar een oom en tante, trouwde met Rachel en zij kregen samen elf kinderen.
Edo was laaiend, en Jaco gaf de helft van het landgoed aan Edo.

Jaco ging een keer terug naar zijn geboortedorp en hoorde dat Edo (ook heel rijk geworden) ook onderweg was daarheen. Zij zouden elkaar ontmoeten.
’s Nachts er ontstond een strijd tussen de beide broers. Dat was de nacht van de Engel, en Jaco kreeg de naam Israël. Hij was angstig voor het gevecht met zijn broer, maar toen het licht werd, voelde hij zich sterker en Jaco wilde een verzoening met zijn broer tot stand brengen. Ze omhelsden elkaar en Edo gaf aan dat hij de helft van het landgoed niet hoefde te hebben.

Maarten Noordzij

Maarten speelt gitaar en daarna wordt het doorgeefvoorwerp doorgegeven: het is een emoticon en Rob vraagt de bezoekers om aan de lichte kant te denken, met een glimlach en een knipoog.

Maarten laat zijn gitaarspel weer horen terwijl het voorwerp doorgegeven wordt.

Tenslotte leest Rob voor uit het boek van Zorg en Verlangen, waarna de bijeenkomst afgesloten wordt en de koffie en thee klaarstaan voor de bezoekers.