Deze bijeenkomst stond in het teken van Allerzielen.
Stefien opende de bijeenkomst met een prachtig gedicht:

Als je van iemand houdt
en je bent door de dood van elkaar gescheiden,
dan is er op de wereld
niets en niemand die de leegte
van de afwezigheid kan vullen.

Probeer het maar niet
want het zal je niet lukken.
Aanvaard liever het gemis
dat je is overkomen
dat klinkt
Maar het is een grote troost.
Want zolang die leegte
Werkelijk leeg blijft
Blijf je daardoor met elkaar verbonden.

Zeg niet:
God zal die leegte vullen,
Want geloof me, dat doet hij niet.
Integendeel:
Hij houdt die leegte
en help ons zo
om de vroegere gemeenschap
met elkaar te bewaren,
zij het ook in pijn.

Maar dankbaarheid
zal de prijs der herinnering
veranderen in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger
zijn geen doorn in het vlees,
maar een kostbaar geschenk
dat je meedraagt.

Zorg dat je niet blijft graven
In herinneringen
maar doe het van tijd tot tijd
Ook een kostbaar geschenk
Bekijk je niet aldoor
maar alleen op bijzondere ogenblikken
Buiten die ogenblikken, is het een verborgen schat, een veilig bezit,
dan wordt het verleden
een blijvende bron
van vreugde en kracht.

[Dietrich Bonhoeffer]

Na dit gedicht kregen de bezoekers de gelegenheid om een kaarsje voor iemand – of meerdere mensen – aan te steken. Een mooi ritueel.

Daarna werd er een schelp doorgegeven, terwijl Maarten bijpassende muziek

Vervolgens las Stefien een passage voor uit “De Profeet” van Kahlil Gibran.

Het was een mooie, bij deze dag passende bijeenkomst (Allerzielen) en de opkomst was groot.