Stilte en leegte

jan 6, 2014

Wim is gastspreker en het thema van de bijeenkomst is Stilte en leegte.

Maarten wenst alle bezoekers een gelukkig Nieuwjaar. Na alle drukte van de feestdagen bestaat de behoefte aan een winterslaap, op welke wijze dan ook. Een verlangen naar stilte en leegte.

Hier sluit Wim van Lent op aan.

Wat betekent stilte?
Hoe stil ben ik zelf?
Hoe stil zijn de mensen om me heen?
Wát maakt mij stil?

Wim vertelt een verhaal over de zin van stilte.

Er was een eenzame monnik die op een dag bezoek kreeg van enkele mensen. Nieuwsgierig vroegen ze hem wat voor nut het leven in stilte en meditatie had.
De monnik, die net met een emmer water haalde uit een diepe bron, stopte zijn werkzaamheden en zei: ‘Kijk eens in de bron. Wat zien jullie?’De mensen tuurden naar het water en zeiden: ‘We zien helemaal niets.’
Enige tijd later herhaalde de monnik zijn vraag. ‘Kijk weer in de bron. Wat zien jullie nu?’De mensen keken weer en zeiden opgetogen: ‘We kunnen in de weerspiegeling onszelf zien!’

6 januari 2014

‘Dat is de kracht van de stilte,’ legde de monnik uit. ‘Ik was water aan het putten en daarom was het water onrustig. Nu is het rustig en kunnen jullie jezelf zien. De stilte van meditatie zorgt ervoor dat je jezelf kunt zien. Maar blijf nog even hier wachten. ‘
Enige tijd later zei de monnik weer: ‘Kijk nu nog een keertje in de bron. Wat zien jullie nu?’ De bezoekers tuurden naar de bron en riepen uit: ‘Nu zien we de stenen op de bodem van de bron!’ ‘Juist,’ beaamde de monnik, ‘als je maar lang genoeg wacht en opgaat in stilte en meditatie, kun je de grond van alles aanschouwen.’

[Verhaal uit: De kleren van de yogi]

Wim neemt de aanwezigen drie minuten mee in een mindfulness oefening; de zogenaamde BAL-oefening, wat staat voor Bewustzijn, Ademhaling en Lichaam. Hierdoor kunnen de deelnemers dicht(er) bij zichzelf komen, en wellicht zich bewust worden van hun ademhaling en hun lichaam. Naar binnen keren.

Vervolgens vertelt Wim over stilte.
Een Chinese wijze gaat naar de keizer om te spreken over stilte. “Wat krijgen we nou”, vraagt iedereen”. “Deze man zegt helemaal niets”.
Maar hij is  gewoon stil aanwezig. De keizer vindt dit maar niks en vraagt zich af of deze wijze wel goed bij zijn hoofd is. De broer van de keizer reageert hierop en zegt dat hij nog nooit zo’n mooie toespraak heeft gehoord.

Wat heb ik met stilte?
Hoe vaak ben ik stil?
Verlang ik eigenlijk wel naar stilte?

Stil zijn is een moment van bezinning, jezelf bezinnen.

In verschillende vormen vind je het terug. Zo is in Nijmegen bijvoorbeeld een Huis van Stilte.
Ook in winkels speelt men hierop in, door “niets aan de hand”-muziek te spelen. Deze muziek zorgt voor rust, geeft een bedding, en tegelijkertijd leidt het af. Eigenlijk hoor je de muziek niet meer, maar de functie ervan – kopen – gaat wel door.
Als de stilte stopt, merk je het pas.

Stilte maakt ons allen gelijk.

Stilte geeft kracht waarin het onzichtbare zichtbaar wordt. Je laat achter wat niet meer voldoet en keert meer naar binnen. Stilte als grondtoon. Het doet denken aan onze herkomst, het is een oergeluid.
Wie tegenwoordig stilte wil, moet hier iets voor doen. Dat hoeft niets moeilijks te zijn. Wim vertelt over een wandeling door Schotland, in volledige stilte, wat heel beangstigend kan zijn, maar aan de andere kant ook heel fijn. Door de leegheid zet je de vulling die je voelt overboord. “Ik hoef niets meer, kan helemaal bij mezelf blijven.
Dan geeft leegte een vervuld gevoel: vol van leegte, vol van stilte.

Eigenlijk vragen we onszelf nooit af wat we onze huisdieren aandoen als we muziek opzetten. Willen zij dit wel? Wat willen zij?
Het is vaak niet makkelijk om stilte te verduren. Je gaat je ongemakkelijk voelen  en zoekt afleiding.

Denk eens aan dodenherdenking vorig jaar in Amsterdam, aan de damschreeuwer die tijdens de twee minuten stilte deze stilte verbrak. Waarom deed hij dat? Misschien was de stilte voor hem wel oorverdovend, ondraagbaar. Wie kent zijn verhaal? Wilde hij de stilte wakker maken?

Het is nu winter, stilte, inkeer naar binnen. Wij ervaren de wereld om ons heen als stiller, en al helemaal als het ook nog sneeuwt, door de egaliteit van de witte sneeuw. Alleen het roodborstje fluit nog. De andere vogels zijn stil, hebben hun maagjes volgegeten en overwinteren op deze manier.
Bomen hebben hun bladeren verloren,
De egel haalt nog maar vijf keer per minuut adem, en zijn lichaamstemperatuur is lager.

Stilte is wachten niet afwachten. Afwachten is bewust niet je handen uit de mouwen steken. Wachten gebeurt in de wetenschap dat je straks weer in beweging komt.

Na zijn overwegingen vraagt Wim om twee minuten stilte. Na die twee minuten wordt de klassieke pianomuziek van Ludovicio Einaudi, I Giorni gespeeld.
Daarna vraagt hij om met je buurman of buurvrouw van gedachten te wisselen over wat stilte met je doet.

De stiltestok wordt doorgegeven, met de vraag om naar de stilte te luisteren.

Wim leest voor uit het boek van Zorg en Verlangen, en sluit af met een gedicht.

De stilte

In de stilte voel ik mij
niet eenzaam, noch alleen
niet verdrietig, vergeten of verlaten.

In de stilte voel ik mij juist vrij
enigszins gelukkig en voel ik mij mijzelf.

Ik voel mij, mij.

In de stilte kan ik, in de stilte ,nadenken
in de stilte heeft mijn stem de ruimte om te spreken.
te spreken voor zichzelf.

Niemand die luistert, wat betekent dat …..

ook niemand tegenspreekt.
de stilte is luid.
ik vind de stilte fijn
want in deze stilte heb ik ontdekt
dat ik, ik kan zijn.

[Dacota Kroon]